Nada nun hai más duro que la constatación de la realidá. Ayeri, enantes, demientres y depués del actu entamáu na Universidá asturiana por Nueves Xeneraciones y nel qu’intervenía José María Aznar, un grupín de rapacetos amalecíos d’un más que perconocíu izquierdismu de pose y pandereta quixo entamala. Quedó tou nos glayíos histéricos d’una moza y na pancartería antiguo y friki. Llograron esi minutín de gloria nos telediarios del réxime y toparon un remedu d’épica revolucionario pa comentar nun ‘alternativu’ sitiu de copes. Ayeri, per unes hores, viéronse xurdir perriba de la so irrelevancia permanente. Pero, torno decilo, nada nun hai más duro que la constatación de la realidá. El públicu qu’enllenaba’l salón d’actos, y qu’aclamaba a Aznar, sumaba un númberu persones que supera con muncho’l total de votos qu’axunten les sigles onde los berrones tardoadolescente s’abelluguen. Nun hai otro.

 +